Sinch wywodzi się ze wschodniej części stanu Pensylwania. Stem, Lannutti, Abramson i McFarland znali się od wczesnych lat, razem dorastali a w 1994 po skończeniu liceum postanowili założyć kapelę. O przyczynach powstania kapeli, wypowiada się perkusista McFarland: "wszystko zaczęło się przede wszystkim od tego, że byliśmy znajomymi, kumplowaliśmy się i mieliśmy te same fascynacje muzyczne. Któregoś dnia postanowiliśmy założyć zespół. Niestety, nie mamy żadnej fascynującej i tajemniczej opowieści na ten temat. Po prostu założyliśmy kapelę, bo chcieliśmy razem pograć." Ot i wszystko. Pierwszy występ Sinch odbył się w 1995 roku w jakimś zapyziałym klubiku na zadupiu i choć podobno był tragiczny, to jednak w żadnym wypadku nie zniechęcił on czwórki młodych ludzi do kontynuowania przygody z muzyką. Wręcz przeciwnie - jeszcze w tym samym roku chłopaki zarejestrowali demo "Sinch". Przez następne sześć lat zespół zdobywał coraz większy lokalny rozgłos, który dokumentowały dwa "pełnometrażowe" wydawnictwa "Diatribe" i "Strychnine" a także EPka "Project: Bluebird". Rozwój muzyczny grupy w tym okresie opisywał McFarland: "nasza muzyka stawała się coraz mroczniejsza, cięższa i więcej było w niej złości".

Oprócz nieustającego doskonalenia się tak w warsztacie jak i w komponowaniu, zespół szukał czegoś co dodatkowo wzbogaciłoby to, co zespół oferował fanom na koncertach. W wyniku tych poszukiwań, Stem około rok temu wprowadził do zespołu Jay'a Smith'a i jego Ocular Noise Machine. ONM, znana także jako Viditar została wynaleziona i opatentowana właśnie przez Smitha. Jest to zadziwiające połączenie gitary i projektora filmowego. Maszyna wyglądająca jak gitara jest sprzężona z komputerem i projektorem. W rezultacie koncerty Sinch zyskują niesamowitą oprawę - na wielkim ekranie wyświetlane są dynamiczne obrazy, które powstają na komputerze ze swego rodzaju wizualnych sampli, generowanych przez "szarpanie" strun Viditar. Skomplikowana to maszyneria i nie wiem, czy dobrze opisuje jej działanie. Najlepszym sposobem na zrozumienie jej działania jest chyba wybranie się na koncert Sinch :) Multimedialny wymiar koncertów zespołu przysparzał mu coraz to nowych fanów, a kapela już wkrótce koncertowała u boku takich tuzów jak Linkin Park, Korn czy Rob Zombie.

Po ośmiu latach amatorskiego grania i sukcesów na scenie niezależnej, Sinch został w końcu wyłowiony przez dużą wytwórnię i podpisał kontrakt z Roadrunner/Island Def Jam. Pieczę nad nagrywaniem debiutanckiej płyty sprawowali producent Malcolm Springer (m.in. Fear Factory, Full Devil Jacket) i Charlie Brocco (m.in. B.B.King, Talking Heads), któy zajął się miksowaniem materiału. To właśnie oni pomogli chłopakom w osiągnięciu porządanego brzmienia przydając 11 kompozycjom będącym świadectwem dużego talentu Sinch, odpowiednią głębię. W rezultacie otrzymaliśmy płytę dość różnorodną, z mnogością inspiracji, gdzie niemal każdy kawałek brzmi nieco inaczej od poprzedniego. Singlem promującym debiutacki album zatytułowany po prostu "Sinch" jest utwór "Something More". A słuchacze po jakże ciekawym debiucie, definitywnie oczekują od nich jeszcze "czegoś więcej"...

Opinie: 1 | Poznaj więcej o: Sinch, Dan McFarland - bębny, Jamie Stem - wokal/sampler, Jay Smith - ocular noise machine, Mike Abramson - bas, rock, Sinch, Tony Lannutti - gitara/klawisze

Zgłoś naruszenie zasad