Wyżej wymieniona czwórka ludzi pochodzenia armeńskiego mieszkających w USA, założyła SOAD, w połowie lat dziewięćdzisiątych w południowej Kalifornii. Szybko zdobyli sobie popularność w Los Angeles, m.in. dlatego, że głośno mówili o swoich przekonaniach - politycznych, społecznych i moralnych. Z tego są zresztą znani do dziś. Udało im się zarejestrować demo zawierające trzy piosenki, które przez pewien czas krążyło między fanami, trafiając i urzekając słuchaczy nie tylko amerykańskich, ale także tych na Starym Kontynencie czy nawet Nowej Zelandii. Pod koniec 1997 SOAD zostali zwerbowani przez wytwórnię American - oddział Columbia Records. Owocem kontraktu jest wydany latem 1998 roku debiutancki album zatytułowany od nazwy zespołu. Jego produkcji podjął się producencki guru Rick Rubin, który znany jest ze współpracy z wieloma znanymi grupami (chociażby Rage Against Machine czy Beastie Boys). Płyta przynosi niesamowicie zakręconą muzykę z pogranicza hardcore'a i punku, zaangażowaną politycznie, domagającą się uwagi słuchacza, nie pozostawiającą go biernym. Niezwykle charakterystyczne i urzekające są armeńskie wpływy w ich muzyce, szczególnie w sposobie śpiewania Serja Tankiana.

System wziął z miejsca udział w Ozzfeście i wyruszył w trasę ze Slayerem. W ramach tego tournee, SOAD zawitali też do Polski, ale zatwardziała metalowa publiczność nie doceniła jednak niekonwencjonalnej i inteligentnej muzyki kwartetu ze Stanów. Oczekiwanie na gwiazdę wieczoru, publiczność umilała sobie (z tego co przeczytałem w relacjach) rzucaniem artykułami spożywczymi w Serja i bluzgami pod adresem nic nie rozumiejących muzyków. Nic więc dziwnego, że najjaśniejszymi punktami ich występu były momenty, kiedy Serj zachęcał wszystkich do skandowania "Slayer! Slayer!". No cóż - tak to już w naszym pieknym kraju bywa... SOAD w bardzo szybkim czasie zdobywali popularność. Szybko stali się KIMŚ w światku ciężkiego grania, wzięli udział w licznych trasach i festiwalach, m.in. z Kornem, Metallicą czy Kid Rockiem. W pewnym momencie ich druga płyta stała się jednym z najbardziej oczekiwanych albumów w Stanach. A sami muzycy sumiennie pracowali nad nowym materiałem. Ponownie oddali się w ręce Ricka Rubina, z którym zarejestrowali ponad trzydzieści piosenek na longplaya, który miał nazywać się "Toxicity"... Musieli więc odrzucić część kompozycji, a w rezultacie na albumie, który ukazał się pod koniec sierpnia 2001, znalazło się jedynie 14 piosenek... A jest to album zaiste niesamowity, równie dobry jak debiut, pokazujący, że SOAD nie ma sobie równych w dzisiejszym ciężkim graniu tak pod względem intensywności jak i przede wszystkim oryginalności... Pierwszym singlem z "Toxicity" jest "Chop Suey!", a sam album już w pierwszym tygodniu sprzedaży wskoczył na pierwsze miejsce listy Billboard'u... No cóż... Teraz najprawdopodobniej muzycy rzucą się w wir koncertów, ale przebąkuje się gdzieniegdzie o rzekomo mogącej się ukazać jakiegoś nowego wydawnictwa, może w wersji limitowanej - przecież Systemom zostało jeszcze kilkanaście utworów zarejestrowanych podczas sesji do "Toxicity"...

Opinie: 2 | Poznaj więcej o: SOAD, System Of a down, a, Daron Malakian - gitara, Down, John Dolmayan - bębny, nu metal, Of, Serj Tankian - wokal, Shavo Odadjian - bas, SOAD, System

Zgłoś naruszenie zasad